เที่ยว...เป็นคำที่หลาย ๆ คนฟังแล้วมีความสุข

แต่ไม่ใช่กับคนบางคนอย่างเช่นแม่เราเป็นต้น

 

หลังจากที่เช็คข้อมูลและคุยกันแล้วว่า ภูสอยดาวน่าจะไปตอนหน้าฝน

เราได้ตกลงปลงใจจะไปปาย

ก็คิดไว้แล้วแหละว่าต้องโดนแม่ว่าแน่เลย

แล้วมันก็เป็นอย่างงั้นจริง ๆ ... T T

 

แม่บอกว่า "เธอไม่มีทางรู้หรอกว่า คนเป็นแม่รู้สึกยังไง..."

 

เราคิดว่าเราไม่ได้ผิดที่อยากจะเที่ยวและแม่ก็ไม่ผิดเหมือนกันที่เป็นห่วงเรา

แต่ทำไมการเที่ยวที่น่าจะมีความสุข

ต้องกลายเป็นความทุกข์ของทั้งเราและแม่ทุกที

ก่อนจะไปไหนได้ ต้องเถียงกัน บางทีก็เสียน้ำตา

ตกลง มันคือความสุขหรือความทุกข์กันแน่

เหนื่อยใจจังเลย...