เอามาฝากกัน
หลักธรรมดี ๆ เรื่อง นิทานตุ๊กตาแตก (Little Girl with Broken Doll) จาก ห้องพุทธิปัญญา Museum of Siam

 

เด็กเล็กๆ คนหนึ่ง   ได้รับตุ๊กตาเป็นของขวัญวันเกิด 
อยู่มาวันหนึ่ง ตุ๊กตาตกลงมาแตก 
เมื่อเด็กคนนั้นเห็นว่าตุ๊กตาของตน ตกลงมาแตก
จึงเกิดความเสียใจหรือรู้สึกห่อเหี่ยวในใจ  จึงร้องไ้ห้คร่ำครวญ
แม้ว่าหลายวันผ่านไป เมื่อคิดถึงเหตุการณ์นี้ ก็ยังเกิดความเสียใจขึ้นมาอีก
เพราะรู้สึกสูญเสียของรักของตนเองไป     
สุดท้ายเด็กคนนี้ก็เกิดทุกข์ เพราะไม่เข้าใจเหตุแห่งทุกข์ทั้งปวง

 

เมื่อมองดูตุ๊กตาที่ตกลงมา
                ด้วยขาดสติ  คือ   อวิชชา
                  ปรุงแต่งให้เกิด   สังขาร  คือ  ความรู้สึกนึกคิด
         เห็นตุ๊กตาตกแตก คือ
     ตากับรูป  กระทบกันเกิด   จักษุวิญญาณ
                         ทำให้เกิด    นามรูป     คือ  ความรู้สึกนึกคิด และรูปร่างที่สัมผัสได้ทางตา
                                        อายตนะ   คือ  ตาที่มองเห็นตุ๊กตาตก
                                        ผัสสะ      คือ   การรับรู้  เพราะตาสัมผัสกับตุ๊กตา
                                        เวทนา     คือ   ความรู้สึกเป็นทุกข์  เสียใจ
                         ก่อให้เกิด    ตัณหา     คือ   ไม่อยากทุกข์ เสียใจ เพราะตุ๊กตาแตก
                                        อุปทาน    คือ   ยึดมั่นว่าเป็นตุ๊กตาของเรา
   เมื่อเป็น "ของเรา" จึงเกิด   ภพ
มีตัวตนและยึดมั่นตัวตนนั้นไว้
                         ทำให้เกิด   ชาติ
แล้วมีความทุกข์ในเรื่องตุ๊กตาแตก  คือ  ร้องไห้
     นั่นคือสิ่งที่เรียกว่า  อุปายาส  แปลว่า  ความเี่หี่ยวแห้งใจ

 

ปฏิจจสมุปบาท กระบวนธรรมของจิต ในการเกิดขึ้นและดับไปแห่งทุกข์
ข้อมูลเพิ่มเติม เพื่อการศึกษา : http://www.nkgen.com/

 

ถ้าเราคิดได้ ก้คงไม่เกิดทุกข์นะคะ ^^